Tryb postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę cz. III

Naruszenie trybu postępowania określonego ustawą, rodzi uzasadnione roszczenia pracowników z art. 45 k.p. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 października 1991 r. (I PZP 48/91, OSN 1992 r. Nr 4, poz. 60) stwierdził:

Uchybienie terminu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. … (w/w) następuje wówczas, gdy nie upłynęło co najmniej 45 dni między zawiadomieniem zakładowej organizacji związkowej, a dojściem do pracownika oświadczenia woli zakładu pracy o wypowiedzeniu umowy o pracę w taki sposób, że pracownik mógł się zapoznać z jego treścią. Natomiast w wyroku z dnia 23 stycznia 1991 r – I PR 450/90 Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że:

Uchybienie zakładu pracy polegające na uchylaniu się od rokowań w sprawie zawarcia porozumienia lub zaniechania wydania regulaminu (po zasięgnięciu opinii załogi w trybie przyjętym w danym zakładzie pracy) jest równoznaczne z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę w rozumieniu art. 45 k.p.

W uzasadnieniu do wyroku z dnia 23 stycznia 1991 r. (I PR 450/90) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że sytuacja, w której nie ma ara porozumienia, ani regulaminu, narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę na czas me określony w rozumieniu art. 45 k.p. Każda sprzeczność z prawem takiego wypowiedzenia skutkuje powstanie roszczeń. Art, 45 § 1 k.p. nie stanowi bowiem, że wymienione w nim roszczenia są zasadne tylko wtedy, gdy nastąpiło naruszenie podstawowych przepisów o wypowiadaniu umów o pracę na czas nie określony.

Tajemna wiedza

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>