Syndyk i rada wierzycieli

Radę wierzycieli w postępowaniu upadłościowym powołuje się w dwóch przypadkach: jeżeli sędzia-komisarz uzna to za potrzebne lub na wniosek wierzycieli, mających przynajmniej piątą część wierzytelności, które zostały uznane lub uprawdopodobnione.

Stosownie do art. 131 § 1 pr. upadł, nie mogą być dokonywane przez syndyka bez zezwolenia rady wierzycieli następujące czynności:

– 1) dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa, o ile ma trwać nie dłużej niż trzy miesiące od daty ogłoszenia upadłości. Prowadzenie statutowej działalności upadłego musi być należycie uzasadnione i nie może pogłębiać strat upadłego,

– 2) pozostawienie upadłego w mieszkaniu, które zajmuje w nieruchomości wchodzącej w skład masy upadłości. Mieszkanie wchodzące w skład masy upadłościowej jest towarem, który podlega spieniężeniu i dlatego upadły ma obowiązek je opuścić. Tytułem do ewentualnej eksmisji jest postanowienie o ogłoszeniu upadłości bez konieczności zaopatrywania go w klauzulę wykonalności, a nie wyrok o eksmisji,

– 3) udzielanie upadłemu i jego rodzinie wsparcia oraz zaprzestanie dalszego wspierania,

– 4) sprzedaż z wolnej ręki nieruchomości, handlowego statku morskiego lub statku żeglugi śródlądowej wpisanych do rejestru statków,

– 5) sprzedaż praw i wierzytelności. Zagadnienia pkt 4 i 5 omówiono w rozdz. IV,

– 6) zaciąganie pożyczek. Będzie tu chodziło o pożyczki na koszty postępowania upadłościowego. Najczęściej są to kredyty krótkoterminowe np. na wycenę zinwentaryzowanego majątku upadłego, gdy istnieją szanse na jego sprzedaż. Zezwolenie nie powinno dawać syndykowi wolnej ręki, lecz powinno określać w jakiej wysokości i na jaki okres należy zaciągnąć pożyczkę,

– 7) przyjęcie lub zrzeczenie się spadku zgodnie z prawem upadłościowym, w szczególności zgodnie z treścią ait. 23 pr. upadł.,

– 8) wykonanie umowy wzajemnej, zawartej przez upadłego albo odstąpienie od takiej umowy. Decydujące znaczenie ma tutaj rachunek ekonomiczny,

– 9) wykup rzeczy, znajdujących się we władaniu osoby trzeciej z tytułu zastawu lub prawa zatrzymania,

– 10) uznanie, zrzeczenie się i zawarcie ugody, co do roszczeń spornych oraz poddanie sporu rozstrzygnięciu sądu polubownego.

Tajemna wiedza

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>